سرمایه‌گذاری برندها در تولید سریال‌های ویدیویی بلند با محوریت تولیدکنندگان محتوا (Creators)، هزینه‌ای بین ۱۵۰ هزار تا ۵ میلیون دلار در بر دارد. بر اساس گزارش موسسه پژوهشی Digiday و به نقل از سندی استیل (Cyndi Steele)، تهیه‌کننده سابق تلویزیون و مدیر استودیوی &Beyond Creators در مجموعه G&B Digital Management، این حجم از سرمایه‌گذاری اگرچه برای مدیران مالی شرکت‌ها رقم چشمگیری محسوب می‌شود، اما با توجه به تغییر رفتار پلتفرم‌هایی مانند YouTube، Instagram و TikTok در برجسته‌سازی برنامه‌های چندقسمتی و تغییر نگاه برندها به تولیدکنندگان محتوا به عنوان همکاران خلاق، توجیه‌پذیرتر شده است.
مقایسه هزینه‌های تولید محتوای کرئیتورها با تلویزیون سنتی
بر اساس مطالعات مشترک مجموعه LTK و دانشگاه نورث‌وسترن (Northwestern University) که ماه گذشته منتشر شد، ۵۷ درصد از برندها اعلام کرده‌اند که هدف اصلی آن‌ها از کمپین‌های همکاری با تولیدکنندگان محتوا، «تولید محتوا» است. نکته کلیدی در این آمار، تمایل برندها برای استخراج حداکثر بهره‌وری از محتوای تولیدشده و استفاده از آن در کانال‌های خارج از شبکه‌های اجتماعی است.
به گفته سندی استیل، یک مجموعه ویدیویی برندمحور شامل ۱۰ قسمت بلند به همراه ۳ ویدیوی کوتاه برای هر قسمت (مجموعاً ۴۰ قطعه محتوایی)، به‌طور متوسط بین ۳۰۰ هزار تا ۵۰۰ هزار دلار هزینه دارد. در مقام مقایسه، تولید یک برنامه تلویزیونی واقع‌نما (Unscripted Reality TV) سنتی شامل ۱۰ قسمت ۴۰ دقیقه‌ای، تنها برای مراحل فیزیکی تولید حدود ۵ میلیون دلار بودجه نیاز دارد و این رقم شامل هزینه‌های جانبی دیگر نمی‌شود.
بازبازاریابی محتوا و تنوع‌بخشی به کانال‌های توزیع
برای جبران هزینه‌های تولید، برندها محتوای بازتولیدشده توسط کرئیتورها را در بسترها و بسته‌های تبلیغاتی گوناگون به کار می‌گیرند. آمارها نشان می‌دهد که برندها محتوای تولیدشده را در بخش‌های زیر بازنشر می‌کنند:
- تلویزیون‌های متصل به اینترنت (CTV): ۳۶ درصد از برندها
- تبلیغات تلویزیونی سنتی: ۱۹ درصد از برندها
- بازاریابی افیلیت (Affiliate Marketing): ۳۹ درصد از برندها
- تبلیغات بنری و تصویری (Display Ads): ۵۰ درصد از برندها
- تبلیغات محیطی (Out-of-Home): ۲۲ درصد از برندها
چالش مالکیت معنوی و مدل‌های قراردادی
پیچیده‌ترین بخش از توافق‌های مالی میان برندها و استودیوها، وضعیت مالکیت معنوی (IP) است. استودیوی &Beyond معمولاً در گام نخست بر سر تقسیم مالکیت با تولیدکننده محتوا به توافق می‌رسد. به گفته استیل، در ایده‌های اورجینال، این استودیو سهم عمده مالکیت معنوی را به تولیدکننده محتوا واگذار می‌کند که اغلب به صورت تقسیم ۶۰ به ۴۰ یا ۷۰ به ۳۰ به نفع کرئیتور تنظیم می‌شود.
در این ساختار، برندها معمولاً در فازهای نخست، مالکیت کامل IP را خریداری نمی‌کنند، بلکه حق تقدم (First Right of Refusal) برای فصل‌های بعدی یا مالکیت دارایی‌های مشخصی در درون برنامه را اختیار می‌کنند. این مدل به برندها اجازه می‌دهد بدون پذیرش ریسک‌های مالی بلندمدت مالکیت معنوی، در فصل‌های بعدی درباره خرید سهم IP تصمیم‌گیری کنند.
تحولات کلیدی در زیست‌بوم رسانه و تولید محتوا
هم‌زمان با رشد این مدل‌های سرمایه‌گذاری، رویدادهای دیگری نیز زیست‌بوم رسانه را دستخوش تغییر کرده است:
- رسمیت‌یافتن کسب‌وکارهای کرئیتورمحور: اداره کسب‌وکارهای کوچک ایالات متحده (SBA) در ۱۵ اکتبر برای نخستین بار دستورالعمل طبقه‌بندی کسب‌وکارهای کوچک را برای تولیدکنندگان محتوا صادر کرد. این اقدام امکان دسترسی به وام‌های کوچک ۵۰ هزار دلاری و وام‌های برنامه 7(a) تا سقف ۵ میلیون دلار را فراهم می‌کند. لارن لیستر (Lauren Lyster) از مجموعه Go Fish Digital در این باره اشاره می‌کند که این اقدام رسمیت‌یافتن مالی این حوزه را تسریع می‌کند.
- مشوق‌های مالی اینستاگرام: نشریه Business Insider گزارش داده است که Instagram پیشنهادی تا سقف ۵۰۰ هزار دلار به برخی تولیدکنندگان برجسته YouTube ارائه کرده تا ویدیوهای خود را در پلتفرم ویدیوهای بلند این شبکه (Features) منتشر کنند.
- جذب نیرو در نتفلیکس: به گزارش Axios، شرکت Netflix دارشان کانتاک (Darshan Kantak)، از مدیران ارشد سابق Google را برای مدیریت بخش‌های مهندسی، محصول و علوم داده در کسب‌وکار تبلیغات جهانی خود استخدام کرده است. این در حالی است که Netflix بین ۲ تا ۳ درصد از نیروهای خود در دفتر لندن را تعدیل کرده و Disney نیز هدف‌گذاری کاهش ۲۰ درصدی هزینه‌ها از طریق تعدیل نیرو را دنبال می‌کند.