اکوسیستم صدور مجوز محتوا برای شرکتهای هوش مصنوعی طی چند سال گذشته برای ناشران بهبود یافته است؛ چرا که اکنون از شرکتهای توسعهدهنده هوش مصنوعی انتظار میرود برای استفاده از محتوای رسانهها هزینه پرداخت کنند یا دستکم امکان انصراف (opt out) از این فرآیند را برای آنها فراهم آورند. با این حال، به گفته آدام گرینبرگ (Adam Greenberg)، معاون شراکتهای استراتژیک نیویورک تایمز، بازارگاههای نوظهور هوش مصنوعی همچنان «توسعهنیافته» هستند و بلوغ کامل آنها زمانبر خواهد بود.
گرینبرگ هفته گذشته در جریان سخنرانی خود در اجلاس نشر دیجیدی (Digiday Publishing Summit) در میامی اعلام کرد که با توجه به تجربه ۱۴ ساله خود در گوگل و توسعه اکوسیستمهایی مانند AMP و Web Stories، معتقد است شکلگیری نهایی این بازارها سالها به طول میانجامد. او در این باره گفت: «فکر میکنم نقطه پایانی این مسیر هنوز بسیار نامشخص است. راهاندازی چنین ساختارهایی بسیار دشوار است و زمان زیادی میبرد. بنابراین، ایجاد بازارگاهی که بتواند ارزش محتوا را به صورت آنی برای آموزش هوش مصنوعی یا استنتاج (inference) ارزیابی کند، فرآیندی طولانی خواهد بود.»
پیچیدگیهای ساختاری و چالشهای ارزشگذاری
به گفته گرینبرگ، تنظیم قراردادهای صدور مجوز محتوا برای هوش مصنوعی به طور فزایندهای دشوار شده است؛ زیرا ناشران نمیتوانند پیشبینی کنند که محتوای آنها در آینده چگونه استفاده خواهد شد یا پلتفرمهای هوش مصنوعی که امروز با سرعت بالایی در حال تکامل هستند، چند سال دیگر چه شکلی خواهند داشت.
او اشاره کرد که هنوز پرسشهای بیپاسخ بسیاری در این حوزه وجود دارد؛ از جمله اینکه: «محتوا چگونه استفاده میشود؟ ارزشگذاری آن چطور انجام میگیرد؟ چگونه میتوان از سقوط قیمتها در مراحل بعدی جلوگیری کرد؟ محتوا در نهایت به کجا میرود؟ مالک خروجیهای تولیدشده کیست؟ و البته، آیا درآمد حاصل از آن کافی است؟ آیا برای یک ناشر ارزش دارد که محتوای خود را تکهتکه کند و آن را به قیمت چند صدم سنت یا هر قیمت ناچیز دیگری بفروشد؟»
با این حال، گرینبرگ معتقد است که همکاری با شرکتها و پلتفرمهای هوش مصنوعی میتواند به ناشران اهرم فشاری بدهد تا برای بهبود سازوکارهای لینکدهی، ارجاع و انتساب (attribution) تلاش کنند و از این طریق، کاربران را به سایتهای خود بازگردانند. او افزود: «راهی برای پیشبرد این امور وجود دارد و حضور در یک رابطه شراکتی، مسیر مناسبی برای آن است. قطعاً زمانی که با کسی تعامل دارید، نفوذ بیشتری نسبت به زمانی که هیچ ارتباطی ندارید، خواهید داشت.»
سه اصل کلیدی نیویورک تایمز در ارزیابی قراردادها
تیم شراکتهای نیویورک تایمز از زمان پیوستن گرینبرگ در تابستان گذشته، دو برابر شده و به ۱۰ نفر رسیده است. گرینبرگ پیش از این در گوگل روی ابتکارات مربوط به وب و جستجو برای ناشران و تولیدکنندگان محتوا فعالیت میکرد. این تیم اکنون در ارزیابی قراردادهای مجوز هوش مصنوعی، همکاری نزدیکی با بخشهای محصول، مخاطبان، ارتباطات، حقوقی و مدیران ارشد اجرایی دارد.
گرینبرگ سه اصل محوری را که نیویورک تایمز در ارزیابی قراردادهای احتمالی صدور مجوز هوش مصنوعی به آنها پایبند است، به شرح زیر تشریح کرد:
- تبادل ارزش منصفانه: برای اینکه شرکتهای هوش مصنوعی و پلتفرمهای فناوری بتوانند از محتوای نیویورک تایمز استفاده کنند، باید توافقنامهای مشخص یا اجازه صریح وجود داشته باشد.
- پایداری شراکت: گرینبرگ توضیح داد: «این رابطه نمیتواند صرفاً یک پرداخت یکباره و کلان باشد که پس از آن هیچ تعامل یا شراکتی فراتر از درآمد وجود نداشته باشد. ما میخواهیم با شرکای خود تعامل داشته باشیم و به روشهای جدیدی برای همکاری فکر کنیم. ما به توسعه کل اکوسیستم و انجام کارهایی فکر میکنیم که به نفع سایر ناشران و تولیدکنندگان محتوا نیز باشد.»
- کنترل و چارچوبهای حفاظتی (guardrails): نیویورک تایمز باید بر نحوه و محل استفاده از محتوای خود توسط پلتفرمهای هوش مصنوعی کنترل داشته باشد. گرینبرگ اشاره کرد که این موضوع میتواند پیچیده باشد، اما برای این رسانه از اهمیت بالایی برخوردار است.
اولویت حفظ رابطه مستقیم با مخاطبان
به گفته گرینبرگ، نیویورک تایمز وارد هیچ قراردادی که فاقد این اصول سهگانه باشد، نخواهد شد. او تاکید کرد که نیویورک تایمز در نهایت یک کسبوکار مبتنی بر اشتراک (subscription business) است و هدف اصلی آن «ایجاد رابطه مستقیم با مخاطبان و شکلدادن به عادتهای روزانه آنها» است. بنابراین، این رسانه در هیچ توافقی که مانع از شکلگیری این رابطه مستقیم شود، مشارکت نخواهد کرد.
او به عنوان نمونه به قرارداد صدور مجوز هوش مصنوعی نیویورک تایمز با شرکت آمازون (Amazon) اشاره کرد که تمامی این معیارها را برآورده میکند؛ چرا که این توافق شامل تبادل ارزش منصفانه، شراکت مبتنی بر همکاری و چارچوبها و شرایط مناسبی است که ورود به آن را برای این رسانه توجیهپذیر کرده است. با این حال، گرینبرگ از ارائه جزئیات درباره وجود قراردادهای مشابه دیگر خودداری کرد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: «واقعیت این است که طی چند سال گذشته قراردادهای زیادی در این زمینه امضا نشده است، زیرا برآورده کردن این شرایط از جنبههای مختلف بسیار دشوار است. ما به طور فزایندهای از زبان آزمایشگاههای هوش مصنوعی و پلتفرمها میشنویم که میگویند به پایداری تولید محتوا باور دارند، میخواهند تولیدکنندگان محتوا درآمد لازم را کسب کنند و به مالکیت فکری و حق تکثیر احترام میگذارند. آنها همه این حرفهای قشنگ را میزنند، اما وقتی وارد جزئیات میشویم، قضیه کاملاً متفاوت و پیچیده میشود.»